Hər səhər eyni şey. İşə getmək. Metro. İnsan seli. Qoxular, səslər, təlaş. Mən bankda işləyirəm, kredit şöbəsində. Günüm müştərilərin sənədlərini yoxlamaq, borclarını hesablamaq, onlara "bəli" və ya "yox" deməkdən ibarətdir. Darıxdırıcı, amma sabit. O sabitlik məni öldürürdü. Ayaq üstə yuxulayırdım.
Bir gün işdən çıxmışdım. Metroya enən kimi telefonumda reklam gördüm. Deyirdi: "Harada olmağından asılı olmayaraq, oyun həmişə səninlə". Düşündüm: niyə də olmasın? Artıq iş bitib, evə tələsmirəm. Həmin an mostbet mobile versiyasını açdım. Saytın mobil tətbiqi yox idi, amma mobil brauzerdə mükəmməl işləyirdi. Mənə elə gəldi ki, bütün dünya ovucumun içindədir.
Vaqona mindim. Boş idi – axşam saat 8-də artıq pik saat keçmişdi. Pəncərənin yanında oturdum, qulaqlığı taxdım. Depozit qoydum – cəmi 10 manat. Sadəcə maraqdan. Mostbet mobile (https://theunioncemetery.com/) ekranı çox rahat idi. Böyük düymələr, aydın rənglər. Slotların adlarını oxuyurdum. "Money Train 2" diqqətimi çəkdi. Qovboylar, qatarlar, qızıl. Fırladım. İlk dövrə – boş. İkinci – 0.5 manat. Üçüncü – yenə boş.
Dördüncü dövrədə ekranda üç "bonus" simvolu düşdü. Dərhal anladım – bu, pulsuz fırlanma deməkdir. Amma sadə pulsuz fırlanma deyil, xüsusi rejim. Oyun dayandı, yeni pəncərə açıldı. Dördbucaqlılar, gizli xəzinələr. Mən seçim edirdim, hər seçim mənə pul qazandırırdı. 3 manat, 5 manat, 7 manat. Cəmi 15 manat qazandım. 10 manat qoymuşdum, 15 çıxardım. Vağzalda düşəndə balansımda 25 manat var idi – depozitlə birlikdə.
Düşündüm: "Bu, işləyir. Real işləyir". Metroda, insanların arasında, gediş-gəliş içində. O an hiss etdiyim hiss – sanki gizli bir super güc tapmışdım. Heç kim bilmirdi ki, qarşımdakı adam nə edir. Mən sadəcə telefonuma baxırdım. Amma daxilimdə fırtına qopurdu.
Ertəsi gün nahar fasiləsində yenə açdım. Ofisdə oturmuşdum, həmkarlarım çay içirdi. Mostbet mobile-i işə saldım, bu dəfə "Sweet Bonanza" seçdim. 20 manat atdım. 5 dəqiqə oynadım – uduzdum. 20-dən 8-ə düşdü. Sinirləndim, bağlamaq istədim. Amma bir səs dedi: "bir dəfə də". Fırladım. Ekranda göy rəngli partlayış oldu. Konfetlər havada uçurdu. +27 manat. Balans: 35. Ürəyim döyündü. Həmkarlarımdan biri "yaxşısan?" deyə soruşdu. Dedim: "hə, sadəcə hava dəyişdi".
Həmin gün işdən çıxandan sonra evə getmədim. Parkda skamyada oturdum. Yenə mostbet mobile-dən girdim. Artıq həvəs yox idi – plan var idi. 35 manatı 50-yə çıxarmaq istəyirdim. Kiçik hədəf. Amma oyun məni dinləmədi. 35-dən 42-yə qalxdım, sonra 28-ə düşdüm. Sonra 15-ə. Qorxdum. Barmağım dondu. Düşündüm: "20 manat uduzmuşam, dayanmalıyam". Dayandım. Telefonu cibimə qoydum. Dərin nəfəs aldım. Parkda gəzməyə başladım. Quşlar oxuyurdu, uşaqlar oynayırdı. Mən isə düşünürdüm: bu oyun nədir ki, insanı belə hopdurur?
Həmin həftəsonu qaydalarımı yazdım. Kağıza. "Qayda 1: Udanda dayan. Qayda 2: Qazananda da dayan. Qayda 3: 10 manatdan çox qoyma". Bu qaydaları telefonumun divar kağızına yazdım. Hər açanda görürdüm. Mostbet mobile vasitəsilə oynamağa başladıqdan 10 gün sonra qazancım 180 manat idi. Hər gün 10-15 dəqiqə. Tələsmədən. Tamahtan uzaq.
Ən çox sevdiyim an bir bazar günü oldu. Yağış yağırdı, evdə tək idim. Pərdələri bağlamışdım, stolun üstündə çay, yanında peçenye. "Book of Dead" oynayırdım. Fironlar, qədim Misir. 0.5 manatlıq mərclər. Yavaş-yavaş. Uduzdum 4 manat. Sonra qazandım 6. Sonra uduzdum 3. Və birdən "gratis" işığı yandı. 10 pulsuz fırlanma. Hər fırlanmada qazanclar artırdı. Son fırlanmada ekranda üç "Rich Wilde" simvolu düşdü. O demək idi ki, böyük uduş. 120 manat. Tək dövrədə. Balans 200 manata çatdı.
Nə etdim? Telefonu stolun üstünə qoydum. Mətbəxə keçdim, yemək hazırladım. Yedim. Sonra qayıtdım və bütün pulu çıxartdım. Yalnız depozit olan 10 manat qaldı. O 10 manatı da oynadım – uduzdum. Yatdım. Səhər qalxanda bank kartımda 190 manat artıq pul var idi. Bunu işləməmişdən əvvəl heç vaxt etməzdim. İndi isə etdim.
Dedim özümə: "Əli (mənim adım Əli deyil, amdan fərqi yoxdu), sən axmaq deyilsən. Tamahtan qaçmağı bacarırsan". O gündən sonra həftədə maksimum iki dəfə oynayıram. Nə vaxt istəsəm, telefonumu çıxarıram, mostbet mobile-i açıram, 10-15 dəqiqə əylənirəm. Udanda üzülmürəm. Qazananda sevinirəm, amma o sevinc beş dəqiqə çəkir. Sonra gerçək həyata qayıdıram. İşə. Metoya. O insan selinə.
Amma bilirəm ki, metroda oturub 120 manat qazanan mən idim. Və bu hiss heç vaxt təkrarlanmayacaq. Və yaxşıdır ki, təkrarlanmayacaq. Çünki hər gün eyni həyəcan olsaydı, mən dəli olardım. Yaxud qumarbaz. İkisi də pis. Bir dəfə olan gözəl əhvalat kimi qalır yaddaşda. Və mən o əhvalatı danışanda gülürəm. Öz gülüşümə. Metrodakı o gülüş. Həyat nə qəribədi, elə deyil?