Search

[klarikafoolish]

Δεν ήμουν ποτέ του τζόγου. Αλήθεια. Η ζωή μου είναι ταξί, 12ωρες βάρδιες, πελάτες που μερικές φορές δεν πληρώνουν. Οδηγάω ταξί στην Αθήνα εδώ και 14 χρόνια. Έχω δει τα πάντα: μεθυσμένους, ερωτευμένους, τρελούς, ανθρώπους που έκλαιγαν στο πίσω κάθισμα. Εκείνο το βράδυ, όμως, ο πελάτης ήμουν εγώ. Είχα κλείσει νωρίς, είχε βροχή, και δεν είχα καμία όρεξη για σπίτι. Σταμάτησα σε ένα περίπτερο, πήρα έναν καφέ, και κάθισα μέσα στο ταξί, στο σκοτάδι, κοιτάζοντας τις σταγόνες στο παρμπρίζ. Βαρεμάρα. Μια βαριά, υπαρξιακή βαρεμάρα που σε τρώει από μέσα.

Έβγαλα το κινητό. Δεν είχα κανέναν να μιλήσω. Άνοιξα ένα πρόγραμμα περιήγησης και έγραψα τυχαία λέξεις. Κάπου, σε ένα φόρουμ, είδα ανθρώπους να συζητάνε για μια πλατφόρμα. Την ανέφεραν με ένα όνομα που μου ακούστηκε παράξενο, σαν ξένο τραγούδι. Vavada. Δεν ήξερα τι ήταν, αλλά πάτησα. Η σελίδα φόρτωσε. Χρώματα, φώτα, παιχνίδια. Δεν με ενθουσίασε, αλλά ούτε με απώθησε. Έκανα εγγραφή μέσα σε δύο λεπτά, χρησιμοποιώντας ένα email που είχα για διαφημίσεις.

Είχα στην άκρη 40 ευρώ από τα σημερινά τιμολόγια. Δεν τα χρειαζόμουν για κάτι συγκεκριμένο. Σκέφτηκα «αν τα χάσω, θα φάω μακαρόνια αντί για μπριζόλα». Κατέθεσα 40 ευρώ. Δεν ήξερα τι να παίξω. Είδα μια κατηγορία με ζωντανό μπλάκτζακ. Μου άρεσε που υπήρχε ντίλερ, μια κοπέλα που μιλούσε αγγλικά και είχε ευγενικό χαμόγελο. Ένιωσα λιγότερο μόνος. Άρχισα με μικρά στοιχήματα, 5 ευρώ το χέρι.

Το μπλάκτζακ δεν είναι περίπλοκο. Θέλεις να πλησιάσεις το 21 χωρίς να το ξεπεράσεις. Εγώ είχα μια βασική ιδέα, αλλά όχι στρατηγική. Στα πρώτα πέντε χέρια, κέρδισα δύο, έχασα τρία. Είχα πέσει στα 25 ευρώ. Λίγο ακόμα και θα έχανα τα πάντα. Αντί να τα παρατήσω, αποφάσισα να αλλάξω τακτική. Αντί να παίζω τυχαία, αποφάσισα να αντιγράφω την ντίλερ. Όταν εκείνη κρατούσε μικρά φύλλα, εγώ κρατούσα τα δικά μου. Στα επόμενα τέσσερα χέρια, κέρδισα τρία. Το υπόλοιπό μου ανέβηκε στα 51 ευρώ.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μια μικρή χαρά. Δεν ήταν τα λεφτά. Ήταν ότι κατάφερα κάτι. Συνέχισα. Στο επόμενο χέρι, η ντίλερ είχε έναν άσο. Εγώ είχα 10 και 7 (17). Κανονικά, θα σταματούσα. Αλλά είπα «ας ρισκάρω». Ζήτησα φύλλο. Ήρθε 3. Έγινα 20. Η ντίλερ άνοιξε και είχε 19. Κέρδισα. Τα 51 έγιναν 61. Από εκεί και πέρα, άρχισα να παίζω πιο τολμηρά. Μέσα σε 20 λεπτά, είχα φτάσει τα 140 ευρώ. Δεν το πίστευα.

Τότε έγινε αυτό που δεν περίμενα. Σε ένα χέρι, η ντίλερ είχε ένα 6 ανοιχτό. Εγώ είχα δύο 9άρια. Αντί να χωρίσω (ένας καλός παίκτης θα χώριζε), εγώ είπα «πάμε all in». Έβαλα 40 ευρώ σε ένα χέρι. Πάτησα «stand». Η ντίλερ τράβηξε φύλλα. Έβγαλε 10, μετά 5, σύνολο 21. Έχασα. Τα 140 έγιναν 100. Για μια στιγμή, μετάνιωσα. Αλλά δεν τα παράτησα. Συνέχισα με μικρά στοιχήματα. Σε ένα άλλο χέρι, κέρδισα 30. Σε άλλο, 20. Σε ένα σημείο, βρέθηκα στα 180.

Εκεί, το μυαλό μου είχε καθαρίσει. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να σταματήσω. Αλλά το Vavada είχε ακόμα ένα παιχνίδι που με τράβηξε. Μια απλή ρουλέτα, μόνο ζυγά ή μονά. Έβαλα 20 ευρώ στο ζυγό. Γύρισε η μπάλα. Έπεσε στο 17 (μονό). Έχασα. Έβαλα άλλα 20 στο ζυγό. Έπεσε στο 32 (ζυγό). Κέρδισα 40. Τώρα ήμουν στα 200 ακριβώς. Είπα «φτάνει».

Έκανα ανάληψη. Τα 200 ευρώ ήταν στην κάρτα μου μέσα σε 20 λεπτά. Κάθισα στο ταξί, το βράδυ είχε προχωρήσει, η βροχή είχε σταματήσει. Δεν είχα κερδίσει μια περιουσία. Αλλά είχα κερδίσει μια βραδιά. Από τη βαρεμάρα, βρέθηκα με 200 ευρώ παραπάνω. Δεν ήταν η τύχη. Ήταν η επιμονή. Ήταν ότι δεν τα παράτησα όταν έχασα τα 40. Ήταν ότι σταμάτησα όταν έπρεπε.

Την επόμενη μέρα, πήρα τηλέφωνο την αδερφή μου. Της είπα «θέλεις να βγούμε για φαγητό; Κερνάω». Δεν της είπα από πού βρήκα τα λεφτά. Απλά την είδα να γελάει και αυτό ήταν αρκετό. Η Vavada δεν μου άλλαξε τη ζωή. Μου άλλαξε όμως εκείνη την Παρασκευή. Και μερικές φορές, μια καλή Παρασκευή είναι αρκετή για να θυμηθείς ότι η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις και ταξί και βροχή. Είναι και μικρές στιγμές που ρισκάρεις λίγο και κερδίζεις λίγο. Αρκεί να μην το κάνεις συνήθεια. Εγώ δεν το έκανα. Και γι' αυτό, ακόμα το θυμάμαι με ένα χαμόγελο.