Search

[klarikafoolish]

Həftə ortası, çərşənbə axşamı. Saat günorta üç idi. Ofis sakit idi — hamı ya nahara getmişdi, ya da kompüterlərinin qarşısında yuxulayırdı. Mən isə oturmuşdum, hesabatları yığışdırırdım. Rəqəmlər, cədvəllər, qrafiklər — gözlərim yorulmuşdu. Bir ara masadan başımı qaldırıb pəncərəyə baxdım. Hava qaranlıq idi, amma yağış yox idi. Sadəcə o boz ofis işığı. İçimdə bir narahatlıq — nə işdən, nə də həyatdan, sadəcə o monotonluqdan bezmişdim. Bir fincan qəhvə dəmləmək üçün ayağa qalxdım.

Koridorda Rəşidlə rastlaşdım. Ofisin ən şən adamıdır. Həmişə gülür, həmişə bir zarafat deyir. Bu dəfə də əlində telefon, ekrana baxır, gülümsəyir. Yanına getdim, "Nə var, Rəşid, nə qədər şənsən?" O, başını qaldırdı, "Ay, bir oyun tapmışam, elə bil oturmuşam təyyarədə, yuxarı qalxıram". Mən maraqla baxdım, "Hansı təyyarə? Nə danışırsan?". O, telefonunu mənə uzatdı, "Bax, Aviator oyunu deyirlər. Qırmızı təyyarə var, uçur, sən də mərc edirsən ki, nə vaxta qədər uçacaq. Nə qədər yuxarı qalxsa, bir o qədər çox qazanırsan, amma birdən partlaya da bilər". Mən güldüm, "Yəni qumar, amma təyyarə ilə?". Rəşid də güldü, "Hə, amma çox həyəcanlıdı. Bax, sınamaq istəyirsən?".

Bir az tərəddüd etdim. İş yerində, iş vaxtı, belə bir şey... Amma Rəşid israrla dedi, "Beş dəqiqə, heç kim görməz. Gəl, mən sənə öyrədim". O, telefonunda mostbet aviator oyununu açdı. Qırmızı kiçik bir təyyarə ekranın sol altından qalxmağa başladı. Ekranda əmsal yüksəlirdi — 1.00, 1.10, 1.20... Rəşid dedi, "Bax, indi sən mərc edirsən, sonra qərar verirsən ki, nə vaxt çıxasan. Əmsal nə qədər böyükdürsə, qazancın da o qədər çoxdur. Amma gözləsən, təyyarə partlaya bilər və hər şeyi itirərsən". O, ekrandakı düyməni basdı, təyyarə 2.00 əmsalında partladı. Rəşid güldü, "Bax, bu dəfə udmadım, amma əyləncəli idi. İndi sən sına".

Mən qəhvəmi masaya qoydum, telefonu Rəşiddən aldım. İlk dəfə idi ki, bu cür oyun görürdüm. Adi slotlar, ruletlər — bunlar tanışdı. Amma Aviator başqa idi. Bu, vaxtla yarışmaq, qərar qəbul etmək sürəti, risk və qorxu arasında seçim etmək idi. Mən qərar verdim ki, kiçik bir məbləğ qoyum, sınaq üçün. Mərc etdim. Təyyarə qalxmağa başladı. 1.00, 1.10, 1.20... Ürəyim döyünürdü. Nə vaxt çıxım? 1.30? 1.50? Rəşid yanımda pıçıldadı, "Çıx, çıx, partlayacaq!". Amma mən gözlədim. 1.60, 1.70... birdən təyyarə partladı. Mən uduzdum. Rəşid güldü, "İlk dəfə hamı uduzur, qorxma".

Amma bu məni qıcıqlandırmadı, əksinə, daha çox həyəcanlandırdı. Mən başa düşdüm ki, bu oyunda ən vacib şey — instinktə güvənmək. Mən Rəşiddən icazə istədim ki, öz telefonumda mostbet aviator bölməsini açım. Tez qeydiyyatdan keçdim, balansıma bir məbləğ əlavə etdim. Bu dəfə daha diqqətli idim. Təyyarə qalxdı. Mən 1.40-da çıxdım. Qazandım! Rəşid güldü, "Vay, ikinci dəfə uddun! Mən səndən yaxşı öyrənmişəm". Mən gülümsədim, amma içimdə o hiss var idi — bu oyunda bir ritm var, bir nəfəs kimi. Qalxma, gözləmə, qərar, çıxış. Daha bir mərc. Bu dəfə 1.50. Yenə qazandım. Rəşid heyrətlə baxırdı, "Sən dahi, ya nə!".

Bir neçə dəqiqə içində mən artıq oyunun dalğasına girmişdim. Amma özümə bir qayda qoydum — maksimum üç mərc, sonra dayan. Üçüncü mərc etdim. Təyyarə qalxdı, 1.30, 1.40, 1.50... Mən çıxmaq istədim, amma barmağım ilişdi. Təyyarə 1.70-ə qalxdı. Partladı. Uduzdum. Amma qəribəsi, bu məni kədərləndirmədi, əksinə, güldürdü. Çünki mən artıq qazanmışdım, indi isə sadəcə maraqlı bir an yaşamışdım. Rəşid dedi, "Bax, uduzanda da gülürsən, bu oyunçularda olan keyfiyyət deyil". Mən dedim, "Mən oyunçulardan deyiləm, mən sadəcə əylənirəm".

O gün ofisdə Rəşidlə Aviator haqqında danışdıq. O, mənə dedi ki, bu oyunun özü bir həyat dərsidir — nə vaxt dayanacağını bilmək. Mən razılaşdım. Çünki həqiqətən, bu oyunda qazananlar deyil, ağıllı dayananlar qalib gəlir. Mən həmin gün bir neçə manat qazandım, amma əsas qazancım o idi ki, darıxıcı iş günü maraqlı bir macəraya çevrildi. Axşam evə gedəndə Rəşid mesaj yazdı: "Sabah yenə oynayacağıq?" Mən güldüm, "Yox, sabah iş var. Amma həftə sonu bəlkə". Həmin an ofisdən çıxanda fikirləşdim ki, həyatda hər şey vaxtında gözəldir — oyun da, iş də, yuxu da.

Həftə sonu gəldi. Mən evdə oturmuşdum, ailə yanımda idi. Axşam yeməyindən sonra qızım yuxuya getdi, arvadım televizora baxırdı. Mən isə telefonumu götürüb mostbet aviator oyununu açdım. Bu dəfə öz hesabımda idim, balansımda əvvəlki gün qazandığım pul var idi. Amma bu dəfə başqa cür yanaşırdım — daha rahat, daha sakit. Təyyarə qalxdı, mən baxdım, gülümsədim, sonra 1.30-da çıxdım. Qazandım. Daha bir, 1.40, qazandım. Üçüncü, 1.20, qazandım. Dayandım. Arvadım yanıma gəlib baxdı, "Nə oynayırsan?". Mən dedim, "Təyyarə". O güldü, "Bəs səni hara aparır?". Mən də güldüm, "Sadəcə yuxarı".

Bu kiçik oyun mənə o hissi verdi ki, bəzən həyatda ən yaxşı qərarlar ən sürətli verilən qərarlardır. Gözləmək, təhlil etmək, sonra hərəkət etmək. Aviator mənə bir dərs oldu — bəzən qorxmaq lazımdır, amma çox da deyil. Qorxduğuna görə partlayan təyyarələr gördüm, cəsarətli olduğuna görə yüksələn əmsallar da. Amma ən vacibi — mən öz sərhədlərimi bildim. İtirdiyim məbləğ heç vaxt qazandığımdan çox olmadı. Və bu məni xoşbəxt etdi.

İndi, hərdən işdə Rəşidlə qarşılaşanda, bir-birimizə gizli baxıb gülümsəyirik. O deyir, "Aviator?" Mən başımı tərpədirəm, "Yox, bu gün yox, amma həftə sonu bəlkə". Və bu, bizim kiçik zarafatımıza çevrilib. Amma hər dəfə mostbet aviator sözünü eşidəndə, o qalxan qırmızı təyyarə, o artan əmsal, o ürək döyüntüsü yadıma düşür. Və bilirəm ki, bu oyun mənə təkcə pul qazandırmadı, bir az da özümü tanımağa kömək etdi. Nə vaxt dayanacağını bilmək — bu, həyatda ən vacib bacarıqdır. Mən onu bu oyunda öyrəndim. Və buna görə şansıma minnətəm.